Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

Παραοικονομία: ευχή; ή κατάρα;

9 Ιουνίου 2013


Έκλεισα σήμερα τα 65, με 42 χρόνια εργασίας ως φωτογράφος, σε διάφορα πόστα, αρμοδιότητες, και με πολλά ενδιαφέροντα.

Αρχικά, ξεκίνησα να εργάζομαι με ένα μισθό 240 δραχμών για πλήρη απασχόληση τους καλοκαιρινούς μήνες και ήταν το 1968.
Έκανα τις εξωτερικές δουλειές σε ένα φωτογραφικό εργαστήριο με αντικείμενο τη διαφήμιση μόνο, βοηθούσα και μάθαινα πως δουλεύει η αγορά.
Το χειμώνα, πληρωνόμουν 180 δραχμές για μερική απασχόληση (8-2).
Μετά τις 2 πήγαινα τότε σε τεχνική σχολή και κατάφερα έτσι να τελειώσω το γραφιστικό τμήμα (σχολή Δοξιάδη).
Τα έξοδα, (υλικά και δίδακτρα της σχολής) με τα έσοδά μου, ποτέ δεν ήταν ισοσκελισμένα. Μόνιμος σπόνσορας ήταν η γιαγιά με 50 δραχμές κάθε μήνα. Ανάσα μικρή είχα από κάποιες μικρές εκτυπώσεις που έκανα για τους συμμαθητές μου στη σχολή. Τσοντάριζα έτσι 30-40 δραχμούλες, ακόμη.
Με λίγα λόγια, κατάφερα να τελειώσω τη σχολή χάρη στη παραοικονομία που ο συχωρεμένος ο Μιλτιάδης Ε. για πρώτη φορά σε συνέντευξη του είπε πως «η Ελλάδα, (ο Ελληνικός λαός δηλαδή), επέζησε δυο παγκόσμιων πολέμων, της Μικρασιατικής καταστροφής, της κατοχής και του εμφυλίου, χάρη στη παραοικονομία».
Ακούει κανείς;
Πήγα φαντάρος το 1970.
Εργάστηκα και στη θητεία μου υπερβολικά για να μη σκέπτομαι, καλύπτοντας εκδηλώσεις και οτιδήποτε άλλο χρειαζόντουσαν οι γειτονικές μονάδες. Φυσικά δίχως άλλη αμοιβή πέρα από το μισθό των 75 δραχμών (υπαξιωματικός έφεδρος) και τις φιλίες.
Έτσι πέρασαν οι ατέλειωτοι 28 μήνες με εργασιοθεραπεία, αλλά και πολύ το χάρηκα γιατί έκανα πολύ καλούς φίλους.
Τώρα που αναπολώ εκείνες τις ημέρες, τελικά ήταν κάτι ανάμεσα σε οργανωμένη κατασκήνωση και υποχρεωτικές διακοπές αφού άλλος φρόντιζε για την ζωή μου. Τρώγαμε καλά, μας ντύνανε, εργαζόμαστε, είχαμε που να κοιμηθούμε.
Πόσοι τα έχουν όλα αυτά σήμερα;
Πλάκα δεν έχει; 
Ή μήπως είναι τραγωδία;
Μετά το 1973, όταν απολύθηκα, έλαβα μισθό 4500 δραχμές ως βοηθός φωτογράφου στον ίδιο εργοδότη.

Εργάστηκα με αμοιβή τεχνίτη μετά από ένα χρόνο (7.800 δραχμές), και το 1975-76 κατέληξα να παίρνω περίπου 10.000 δραχμές. 

Έκανα και δυο, ή τρεις φωτογραφίσεις (γάμους-βαπτίσεις το χρόνο) και έτσι κατάφερα κάποια χρονιά να έχω ένα απόθεμα περίπου 75.000 δραχμών για να αρχίσω μια δική μου εργασία, με άνοιγμα βιβλίων και όλα τα σχετικά, όταν θα ήμουν ώριμος.Όμως ο άνθρωπος αυτός έχανε συνεχώς πελάτες, η αγορά άλλαζε από τότε μέρα με την ημέρα προς το χειρότερο.
Έτσι αποφάσισα να κάνω το άλμα και να εργαστώ μόνος. 
Τη στιγμή που οι εργασίες του δεν πήγαιναν καλά έφυγα και δεν ζήτησα ούτε αποζημίωση.
Λίγο μετά άρχισαν τα βάσανα.
Στο χρόνο επάνω η εφορία έκανε έλεγχο, αυθαίρετα μου έβαλε πρόσθετο φόρο διπλάσιο. 
Είπα, δεν βαριέσαι, αφού υπάρχει πλέον εργασία δική μου, όλα θα βολευτούν.
Έκτακτες εισφορές, εισφορές για σεισμούς λιμούς, καταποντισμούς, νέα τεχνολογία, ξανά νέα τεχνολογία, και μετά όλα στα σκουπίδια, για ακόμη ποιο καινούρια τεχνολογία.
Το 1995, τα τηλέφωνα άρχισαν να αραιώνουν, η φωτογραφία άρχισε να μη αποδίδει ως επάγγελμα. Από τους 150 τακτικούς πελάτες (ΑΕ, ΕΠΕ ΟΕ κλπ) έμεινα με 5-6 παρά το ότι ούτε ακριβά χρέωνα, ούτε κακός επαγγελματίας ήμουν. Από ότι λέγανε.
Με την ώρα μου έπιασα εργασία σε περιοδικό για υπολογιστές.
Το 2001, έγινα αποκλειστικός συνεργάτης. 
Εξαρτημένη εργασία με μπλοκάκι και ατέλειωτες ώρες εργασίας σε ένα υπόγειο δίχως φως! Η ντροπή της Ελλάδας!
 Άντεξα όμως περίπου 10 χρόνια.
Το 2008, μας έδιωξαν από το μεγάλο οργανισμό. Φύγαμε 85 άτομα δίχως αποζημίωση. Κάναμε αποικία. Ξέκοψαν μόνο 3-4 που έλαβαν με τα νόμιμα για την εποχή ποσά. 
Το 2010 μας ανακοίνωσαν από την "αποικία" μείωση μισθού, η περιορισμό ορών, ή και τα δυο, για να μη μας απολύσουν.
Ο δραματικός κατήφορος είχε αρχίσει όμως από το 2004, μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες. 
Μόνο που δεν το έβλεπαν όλοι, ή δεν ήθελαν να το δουν.
Ήταν πρώτη Ιουνίου 2011 όταν μου ανακοίνωσε ο μοναδικός πελάτης και εργοδότης, η «αποικία», πως παρά τις μειώσεις, τα περιοδικά δεν πουλάνε, άρα δεν με χρειαζόντουσαν. 
Ήταν φανερό όμως πως δεν μπορούσαν να με πληρώνουν, ούτε εμένα, ούτε και άλλους συναδέλφους.
Αύγουστο του 11, έκλεισα τα βιβλία δίχως κανένα εμπορικό αντικείμενο πλέον.
Πρώτη Σεπτεμβρίου 2011 υπέβαλα τα χαρτιά για σύνταξη μετά από 41 χρόνια συνεχόμενης εργασίας και αδιάλειπτης ασφάλισης (ΙΚΑ-ΤΕΒΕ –ΟΑΕΕ).
Πέρασαν 22 μήνες. Ακόμη λαμβάνω τη προσωρινή κατώτατη σύνταξη!
Η "αποικία", κατέβασε τα ρολά το Δεκέμβριο του 2012 και τέρμα.

Θα αναρωτιέστε τώρα:

-Και λοιπόν, γιατί μας τα λες όλα αυτά; Για να σε λυπηθούμε; 
Και εμείς περίπου τα ίδια τραβάμε. 
Όσο για σύνταξη; αν δούμε, θα περάσουν ακόμη 10-15 χρόνια. 
Εσύ, (εγώ είμαι αυτός ο εσύ), βολεύτηκες!

Βολεύτηκα;
Λοιπόν, όχι.

Δεν τα γράφω όλα αυτά για να με λυπηθεί κανείς.
Τα γράφω μήπως και γίνει κατανοητό πως και πάλι δίχως τη «καταραμένη» παραοικονομία η Ελλάδα είναι χαμένη.
Πως θα πιάσει «μαγιά» ο νέος για να κάνει δική του εργασία;
Πότε θα γίνει αυτό;
Πως θα γυρίσει το χρήμα;
Ποιο χρήμα;
Αυτό που θα βάλει στην άκρη θα το βουτήξουν ή η τράπεζα, ή η εφορία!
Και από όσα θυμάμαι και λένε, στην Ελλάδα, ποτέ ο μισθός, ένας μισθός, δεν φτάνει!
Καινούριες οικογένειες πως θα στηθούν;
Αυτό τον καιρό οι περισσότεροι ζούμε με δανεικά από φίλους.
Όχι από αυτά που τους περισσεύουν, γιατί σε κανένα πλέον δεν περισσεύουν, αλλά από ποσά που αιωρούνται στον αέρα ευτυχώς και μετουσιώνονται σε ψωμί, ελιές, λάδι, ξύλα για τη σόμπα.
Και η εφορία, δεν κάνει το απλό: έσοδα-έξοδα για όλους,
Να δούμε τότε πραγματικά ποιος κερδίζει σε αυτή τη χώρα.
Οι συνταξιούχοι των 400€ μικτά; 
Ή μήπως οι νέοι των 400 € μικτά (μείον μετακίνηση, τροφή, διαμονή κλπ).
Δεν αλλάζει τίποτα με αυτό το πιθάρι των Δαναΐδων.
Και γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι;
Μα είναι απλό.
Το κόστος ζωής παραμένει από τα υψηλότερα της Ευρώπης και οι αμοιβές είναι από τις ποιο χαμηλές. 
Αυτά τα γνώρισα στα διάφορα επαγγελματικά ταξίδια, δεν είναι καινούρια!
Οι διαφορές στα πολυκαταστήματα ήταν 20-30% ποιο χαμηλές από ότι στην Ελλάδα. Κι ακόμη παραμένουν οι διαφορές.
Και κανείς δεν αντιδρά αν και κατευθύνει τις τύχες μας.
Το κράτος ως λήσταρχος Νταβέλης, κλέβει αυτό πρώτο τους φόρου υποτελείς του με φόρους κτήσης πρώτα, μετά κατανάλωσης. Στο τέλος βάζει χέρι και στα έσοδα-κέρδη των μικρών.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μέχρι πρόσφατα το κράτος δεν ήξερε ούτε πόσους υπαλλήλους έχει, ούτε πόσο τους πληρώνει, ούτε τι ακριβώς κάνουν. 
Τα δημόσια αγαθά, ρεύμα, νερό, τηλεπικοινωνίες, φωταέριο, ενημέρωση, συγκοινωνίες παραμένουν ποιο ακριβά από άλλες χώρες της Ευρώπης. 
Έτσι οι ευκαιριακοί επενδυτές, ακόμη και αυτοί που αναζητούν ψοφίμι, τη κάνουν όσο υπάρχει χρόνος. 
Ποιος να πουλήσει τι και σε ποιόν; Μόνο τα ακίνητα απόμειναν και αυτά έγιναν στόχος αφού οι καταθέσεις και οι αποταμιεύσεις χάθηκαν. Είναι απίστευτο τι πουλάνε και σε τι τιμές, και κανείς δεν αγοράζει!
Αυτή η γενιά χάθηκε, ας μη χαθεί κι η χώρα, ο λαός της που συνθλίβεται κάτω από το τέρας της γραφειοκρατίας, αυτό που όλοι καταριούνται αλλά οι δημόσιοι το υπηρετούν γιατί ξέρουν πως χάρη σε αυτό έχουν εργασία. 
Π.Χ. Για να πάρει ένας ανήμπορος ένα βασικό φάρμακο εκτός συντογολόγιου ΕΟΦ, μέτρησα πως χρειάζονται τη πρώτη φορά πάνω από 15 χαρτιά, πρωτότυπα και φωτοαντίγραφα, απασχολήθηκαν δεν γνωρίζω πόσοι γιατροί, υπάλληλοι και χάθηκαν κάμποσες ώρες στο δημόσιο τομέα.
 
Οι άλλοι, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στο εκτελεστικό απόσπασμα, ή στην πλήρη υποδούλωση των δήθεν επενδυτών που έχουν γίνει άφαντοι. Οι αντιδράσεις θα διαπιστώσατε πόσο χλιαρές και αδιάφορες ήταν. Καμιά σχέση με αυτές για την ΕΡΤ.

Ειλικρινά αναρωτιέμαι κάποιες στιγμές, οι οικονομολόγοι τι σπουδάζουν;
 Ή μήπως δεν έχουν καμιά δυνατότητα πρόσβασης στα κοινά, αλλά ξέρουν πολύ καλά κράτος και δανειστές που τους συμβουλεύονται πώς να βάλουν στο χέρι τα πάντα και τις ζωές των παιδιών μας που θα εργάζονται μόνο για ένα κομμάτι ψωμί!

Έλεος! 

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

Κεμάλ: παραμύθι για μικρούς, ή για μεγάλους;

Καλημέρα.

Διαβάστε αυτό το παραμύθι του Κεμάλ με λίγη προσοχή. 
-Κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη.... κλπ
-Δίχως χρώμα η κλωστή;
-Ναι δίχως χρώμα.
Ακούστε και το τραγούδι (μουσική και λόγια). 
Αναλογιστείτε πως είναι τέχνη, είτε σας αρέσει, είτε όχι. 
Δεν είναι απαραίτητο να αρέσει σε όλους ένα έργο τέχνης. 
Ούτε χρειάζονται δικαιολογίες για την αποδοχή του, ή όχι.
Κι αν δεν καταλάβετε ούτε το τραγούδι, ούτε τη μουσική, ούτε το παραμύθι, ούτε τις μεταφορές και τις αλληγορίες, τότε ας δούμε λίγο τα επί μέρους, τη γραμματική, και το συντακτικό.
Μήπως και φωτιστούμε έτσι λίγο για το  καλλιτεχνικό περιεχόμενο, αφού με το συναίσθημα δεν έγινε εφικτό να το προσεγγίσουμε. Είτε γιατί οι δημιουργοί απέτυχαν στην επικοινωνία, είτε εμείς .
_________________________________________________________

Νεαρός πρίγκιπας, λοιπόν, της ανατολής, απόγονος του Σεβάχ θαλασσινού, του παραμυθιού, νόμισε πως μπορεί να αλλάξει το κόσμο. 
-Έκανε λάθος! 
-Έκανε λάθος;
-Κακό του κεφαλιού του. 
Αμέσως-αμέσως τρεις διαφορετικές θέσεις.
Μόνο αυτός νόμισε;  
Μπορεί να ήταν ο καθένας. 
Κι αν μας έλεγε ο ποιητής ότι ήταν ο τάδε δικός μας θα ήταν πεζό, ίσως και να έλεγαν πως κάνει, προπαγάνδα. 
Το όνομα και το πρόσωπο είναι λοιπόν μύθος, ποιητική αδεία. 
Είναι το όνομα Κεμάλ ένα βοήθημα για το ποιητή.
Κάτι σαν το: "δώσε μου τόπο να σταθώ και θα κουνήσω τη γη".

Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ. 
Αλλάχ, είναι ο ένας και μοναδικός θεός, των μωαμεθανών. 
Μας έχουν διδάξει πως γεννήθηκε ο μωαμεθανισμός και πως γράφτηκε το Ιερό Κοράνι.
Ερώτηση.Του δικού μας θεού οι βουλές είναι "γλυκές" και ξεκάθαρες;

Και, σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων, ειδικά όταν είναι για θέματα εξουσίας και νομής του πλούτου. Βλέπε σύστημα και κατεστημένο. 

Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκιπα, της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.


Και γιατί ο θεός να έχει πικρή θέληση; 

Μπορεί ο μεγάλος και μοναδικός Αλλάχ να θέλει να βασανίζει τα δικά του τα παιδιά; ή μήπως οι "άλλοι" κάνουν ότι τους περνάει από το χέρι για να μη σηκώνουν κεφάλι τα παιδιά του; 
Και πως ο Αλλάχ το δέχεται; Άγνωστες οι βουλές του, κι ας είναι μεγάλος όπως κι ο δικός μας θεός. 
Και αυτός ο Σεβάχ θαλασσινός, ήταν ήρωας του παραμυθιού της μαγεμένης ανατολής, αυτής που ο Μ. Αλέξανδρος κατάκτησε, αλλά σεβάστηκε το πολιτισμό. 
Η ανατολή ασκούσε και θα ασκεί ιδιαίτερη γοητεία και μαγεία στους Έλληνες για το τρόπο σκέψης, τέχνης και ζωής.

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Πείνα και δυστυχία, τα παιδιά της ερήμου κλαίνε. Αλλά τα δικά μας σήμερα καλά περνάνε, δεν λέω. Δεν βλάπτει τα παιδιά μας να ξέρουν πως υπάρχουν παιδάκια νηστικά. Νομίζω.


Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί.


Κι όταν ένας νέος πρίγκηπας δεν μπορεί να αλλάξει το κόσμο, τι μπορεί να κάνει μόνος του ο μικρός φτωχός Βεδουίνος; 
Τον άλλαξε μήπως η σταύρωση του δικού μας; 
Ο νέος παίρνει όρκο στο θεό του πως θα αλλάξουν οι καιροί.
Τι το ήθελε; Κάποιος το κάρφωσε. Και δεν ήταν από το facebook.
Οι Βεδουίνοι, το κοιτάνε λυπημένοι. 
Αυτοί ξέρουν!
Αρχαία Ελληνική τραγωδία! 
Μόνο ο χορός γνωρίζει, αλλά δύναμη δεν έχει για να αλλάξει κάτι.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ’ τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.


Οι "άρχοντες" άκουσαν την αφοβιά του νέου, του "αποστάτη", και στο τέλος τον πιάνουν και τον κρεμάει ο "χαλίφης".
Μήπως θυμίζει το Ναζωραίο, τη συναγωγή  και το Πιλάτο; 
Μήπως αυτό θέλει να μας πει ο Γκάτσος και δεν το λέει για να μη τον κόψει η τότε λογοκρισία;
Με το χέρι στη καρδιά να απαντήσετε.


Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλιά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

"Σώσανε εκατό νομάτοι να σκοτώσουν ένα κάτθη"!*
Ερώτηση κρίσεως. 
Δημοκρατικά και πλειοψηφικά έγιναν όλα αυτά και τον πήγανε στο χαλίφη;
Στη κρεμάλα άφησε τη στερνή πνοή, γιατί; 
Μήπως κάτι θέλει να μας θυμίσει; ή μήπως ήταν μωαμεθανός κι ο Γκάτσος;

Με δύο γέρικες καμήλες μ’ ένα κόκκινο φαρί

στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Δυο γέρικες καμήλες με ένα κόκκινο φαρί, στη Δαμασκό. 
Κόκκινο, κι όχι μαύρο ή καστανό φαρί! 
Είναι ίσως το μόνο σημείο όπου θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι εννοεί τους κόκκινους. Αλλά γιατί δυο γέρικες καμήλες;
Και πάλι άστρο λαμπρό οδηγεί.

Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ.
Μα ο Αλλάχ δεν έχει πρόσωπο, δεν επιτρέπεται η εικονογράφηση. Άρα ποιόν είδαν; Σίγουρα ήταν στο θρόνο του. Και τον άκουσαν να μιλά.
Κάτι σημαντικό λέει ο Αλλάχ εδώ, ο μοναδικός θεός, στον άμυαλο άνθρωπο, στο Σεβάχ του παραμυθιού. Ο Σεβάχ, έχει πολλά κοινά με το δικό μας Οδυσσέα του Ομήρου δεν νομίζετε; Ανατολίτης δεν ήταν και αυτός;
Τον αποκαλεί"νικημένο μου ξεφτέρι", σαν πατέρας προς το γιο του ομιλεί.
Μήπως, να του έλεγε: "για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή, θέλει νεκροί χιλιάδες να είναι στους τροχούς, θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους";
Γι αυτό, για να γυρίσει ο ήλιος και για εμάς τους ανθρώπους, δε σταυρώθηκε κι ο δικός μας Ιησούς;
Και τι έγινε; Αλήθεια τι;

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα...

Αυτή η απογοήτευση, δεν είναι παραίτηση από τον αγώνα για ποιο καλή ζωή. Το αντίθετο, η γνώση δίνει τη δύναμη στον άνθρωπο να σταθεί πέρα και πάνω από το λοξία Απόλλωνα.
Αυτά περίπου λέει έμμεσα, ποιητικά ο Ν. Γκάτσος με το παραμύθι.
Το θέμα είναι πόσο βαθιά θα ερμηνευτεί στο μάθημα μουσικής το ποίημα και το τραγούδι σε μια ηλικία τρυφερή, που βλέπει τα πάντα μέσα στο σπίτι να καταρρέουν, τους γονείς άνεργους, ή στα όρια της φτώχειας.

Το θέμα είναι αν δεν υπάρξουν νέοι με ανάλογα οράματα, ποιος θα αλλάξει το κόσμο αυτό; Οι βολεμένοι κι οι άρχοντες;
 Ή μήπως ο θεός, που μας το λέει ανοιχτά: 
-μα καλά, βλάκες είσαστε; 
"Εγώ σας έστειλα το παιδί μου και εσείς το καρφώσατε! 
Οι άλλοι, οι ανατολίτες, το κρέμασαν. Και δεν είναι κατ' ανάγκη Τούρκοι,  αφού αυτοί δεν κατοικούν στη Μοσσούλη, Βασσόρα, Τίγρη και τον Ευφράτη, αλλά για ένα διάστημα είχαν κατακτήσει αυτές τις περιοχές. 
Να θυμηθούμε πότε και πως οι Άραβες έγιναν έθνος τώρα;

-----------------------------------------------------------------------------

Ένα παραμύθι είναι ο Κεμάλ. 
Κι αν τα μικρά παιδιά ρωτήσουν, η απάντηση είναι πως: είναι "παραμύθι" όπως όλα τα άλλα. 
Μόνο που δεν θα το δουν ή θα το ακούσουν στη τηλεόραση.
Εγώ πχ, το άκουσα πρώτη φορά όταν το έπαιξε το παιδί μου σε εκδήλωση του ωδείου.
Κι αν ποιο μεγάλα παιδιά ρωτήσουν, καλά είναι ανάλογα με την ηλικία να τους πουν τα σχετικά... 
Για να μάθουν...
Αν και τα πολύ μεγάλα παιδιά ρωτήσουν, τότε το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει αποτύχει παταγωδώς.

Αν ο Κεμάλ ενόχλησε, να διδάσκουν στα παιδιά το "Μαρία με τα κίτρινα"! για να μην εξάπτουν τα πνεύματα...


Κι αν το πάνε μερικοί στα άκρα, εγώ μπορώ να σας δώσω ακόμη και για τη "μικρή Κοκκινοσκουφίτσα", ή το "Πινόκιο" μια ερμηνεία που θα σοκάρει τα μάλα πολιτικά και πολιτιστικά...
* κάτθης = ο γάτος

Γιάννης Γλυνός
Ιούνιος 2013